Jimmi, Micky en Thomas

Gastanalyse van Christine Capel

Dit boodschappenlijstje lag in een kar bij een AH XL in Amsterdam. Vooral de twee handschriften zijn intrigerend. Het begin en de toevoegingen zijn van een man, op een lijstje dat door een vrouw lijkt te zijn geschreven. Hij begint met het belangrijkste: chocoladepasta en ‘jogurt’. Maar dan neemt de vrouw het over: er moet ook gewoon gegeten worden, dus voegt zij boodschappen toe als olijfolie, eieren, kruiden, sla, noodles (of rijst). Ze lijken me allebei vegetariër, met maar liefst twee soorten buitenlandse kaas. En dan Jimmi en Micky, zijn dat hun katten? Nee, je koopt geen kaas en fruit voor een kat. Het zullen de zoontjes zijn. Waarom krijgt Thomas eigenlijk aparte sla? En Jimmi andere kaas. Hij krijgt ook speciaal fruit. De lieveling van het gezin? Man grijpt in. Micky krijgt óók apart eten. En vooruit, Thomas vindt het goed dat ze één keer hamburgers eten, maar dan wel een groente burger voor hem. Nog wat sla en spinazie erbij en dan is het weekmenu tot en met woensdag al bijna bedacht.

Ideaal briefje, prachtig systeem

Briefjesverhaal

Jos (59 jaar) uit Doetinchem mailt:

Gisteren zag ik in de Volkskrant een boodschappenbriefje staan die erg dicht in de buurt kwam van mijn 'ideale' brief.

Ik maak mijn brief met Excel, met rijen en kolommen met alle producten in volgorde zoals ze ook in de winkel (LIDL) liggen. Om te voorkomen dat als ik in het laatste pad loop, weer helemaal voor 1 product naar het eerste pad moet. Dit systeem werkt perfect en ik sta vaak na 10 minuten alweer met volle kar buiten.

Laatst hadden ze de producten van de gang met chips en de gang met bonen omgedraaid. Ik was even van slag, maar even knippen en plakken in Excel en ik had weer een up-to-date lijst.

Of ik het leuk vind om deze lijst te publiceren. Uiteraard, het is een prachtig systeem! En misschien zijn consumenten dan toch te volgen.

In de mail staat nog wel:

Graag zonder mijn achternaam erbij (anders halen die mannen met die witte jassen mij misschien op).

Vooruit. Aanschouw het mooie en duidelijke boodschappenbriefje van Jos:

Kwartet van briefjes

Gastanalyse van Mieke Elgersma uit Leeuwarden

Al jaren kom ik bij dezelfde supermarkt: Poiesz, aan de Oostersingel in Leeuwarden. Poiesz supermarkten zijn volgens mij alleen bekend in het noorden van het land. De allereerste stond in Sneek. De winkel aan de Oostersingel is het derde pand op die plek; het oude pand is gesloopt en tot de nieuwbouw stond er een tijdelijke winkel. Bij de nieuwbouw is gekozen voor een indeling zoals bij alle andere filialen, ook de buitenkant kent dezelfde kenmerken: parkeerplek, fietsenstalling, glasbak, karretjesstalling enzovoort.

Bij de karretjesstalling liggen altijd wel papiertjes, blikjes, folders én oude boodschappenbriefjes. Hoewel er heel keurig en regelmatig wordt opgeruimd bij de stalling, blijft er hier en daar nog wel eens wat liggen. Begin dit jaar ben ik eens wat van die boodschappenbriefjes gaan oprapen en bewaren. (Blikjes en ander zwerfvuil gooi ik dan met hetzelfde gemak in de afvalbak.) Eens in de zoveel tijd plak ik de boodschappenbriefjes in een map, en zo kwam ik er twee tegen die hetzelfde handschrift hadden. Wat een toeval!

De laatste maand vond ik er nog twee in hetzelfde handschrift. Ik heb de briefjes bestudeerd en het viel me op dat er bij twee iets is bijgeschreven in een ander handschrift. De schrijver/schrijfster van de briefjes is vermoedelijk een ouder iemand die de boodschappen niet zelf kan doen en het een familielid of boodschappenhulp laat doen. Nadat hij/zij het lijstje heeft gemaakt nemen ze het nog even samen door. Eventueel volgt dan een toevoeging, zoals ‘pindarotjes’ en ‘hamburgers’.

De maker van de briefjes heeft denk ik kleinkinderen of buurkinderen die regelmatig langskomen, getuige ‘Snoep voor in de trommel’ en ‘pakjes voor Daniëlle’. Ook is er een familielid of kennis (de naam begint met een R) die van bittere chocolade houdt. Er wordt redelijk wat koek geconsumeerd, en ook de appelmoes, appels en koffiemelk zijn goed vertegenwoordigd. Fascinerend vind ik ook de spelling van sommige producten: cenceo, cornetbief en bamiepangwang. Er is zelfs een product dat ik niet ken: 1 pot slabonen.

Via boodschappenbriefjes leer je iemand stiekem toch een beetje kennen. Ik verheug mij nu dan ook alweer op de volgende keer dat ik boodschappen ga doen!

Eraf halen en opslaan?

Gastanalyse van Henk de Leeuw uit Dronten

Al jaren houd ik letterlijk ons straatje schoon. Na een wandeling zag ik een verfrommeld briefje liggen in de voortuin van mijn buurvrouw Katie. Oprapen dus en het blijkt dit fascinerende boodschappenbriefje te zijn. Hier is iemand aan het werk die niet dagelijks naar het winkelcentrum in ons dorp hobbelt. Het briefje laat een systematische aanpak zien, alle boodschappen in logische volgorde voor de verschillende adressen. Fascinerend is het probleem met de telefoon! Waar wordt het ding "eraf" gehaald en waar "slaan" we het ding op? Dat geeft duidelijk ook vraagtekens voor de boodschapper...

De G van Goede soep

Briefjesverhaal

Martijn van den Ban stuurde me een mail met als enige tekst: 'Graag de attachment openen!'

 Ik herken het handschrift meteen:

Die G! De soep! Dat is natuurlijk van dit boodschappenbriefje:

 

 

Met bijbehorende analyse in Volkskrant magazine.

Ik mail terug:

Bedankt voor je bericht, ontzettend leuk! Ik krijg (helaas) zelden reactie van mensen die hun briefje herkennen, dus dat is altijd bijzonder. En echt een prachtig handschrift! Kun je me meer vertellen wat er is geworden van de bouwtekening op de achterzijde?

Martijn antwoordt:

"Ik ben een linkspoot, op school was schrijven met een vulpen niet veel soeps, ik veegde altijd met m'n hand over mijn schrijfsels, kortom lage cijfers voor mijn schrift. Eenmaal aan het studeren, bouwkunde in Delft, bekwaamde iedereen zich in het zetten van letters met de hand. Wat ik zelf toen heel erg mooi vond was het schrift van Joost Swarte (tekenaar). Dus dat werd mijn grote voorbeeld. Bovendien is het ook fijn om de tijd te nemen voor het zetten van letters op papier. Misschien een beetje een persoonlijk verhaal maar een handschrift ontwikkelt zich natuurlijk bij iedereen in de loop der tijd afhankelijk van verschillende factoren, zo zal het iedereen vergaan.

Goed en lekker eten bij ons thuis stoelt op het idee om nieuwe recepten uit te proberen en zelf recepten in elkaar te steken. Beetje dingen snijden (smaak is natuurlijk ook afhankelijk van de grootte waarin je groente/fruit snijdt), op het vuur zetten etc. Goed eten is nu wel 'in' maar ook heel leuk om er tijd aan te besteden.

De tekeningen zijn van mijn vrouw, we hebben er naar zitten turen, het zijn schetsen voor een bankje/bed voor in ons tuinhuisje. Het is helaas alleen bij de schetsen gebleven. (in het kader van dubbelgebruik probeer ik altijd boodschappenlijstjes op gebruikt papier te schrijven). Eigenlijk best opvallend hoe een enkel boodschappenbriefje behoorlijk wat bloot kan leggen... (en wat een lap tekst, sorry)."*

Hierop hoef ik slechts een korte mail terug te schrijven:

Mooi verhaal, en ik ben eraan gewend hele levensverhalen te ontvangen aan de hand van een enkel briefje. Dat maakt het 'vak' van briefjesanalist juist zo mooi!

* Disclaimer: Martijn is akkoord met plaatsing van brief en mail.

Reis van een briefje

Briefjesverhaal

@TefkevanDijk Ik herkende handschrift zus hierin (vkmag mrt). Weet jij waar dit is gevonden dan weten we het zeker pic.twitter.com/T1721n8kj8

— Julia (@JuultjeP) 31 mei 2015

Oei. Spannend. En leuk! Helaas krijg ik maar zelden bericht van mensen die zich herkennen in een briefje dat in Volkskrant magazine staat, dus ik was zeer benieuwd. Herkent de briefjesmaker zich in mijn analyse? Of klopt er helemaal niets van? En wat vindt hij of zij ervan dat ik het briefje heb gebruikt voor het magazine?

Niet lang na de tweet kreeg ik op Facebook een vriendschapsverzoek van een klasgenote uit de brugklas. Ook al zo leuk! Maar niet geheel toevallig, zo bleek al snel. Ze had namelijk van haar zus gehoord dat haar briefje in het magazine had gestaan.

Ik viel bijna van mijn stoel.

Hoe groot kan toeval zijn?

Ik had niet kunnen achterhalen waar het briefje was gevonden, aangezien er geen begeleidend schrijven bij het ingezonden boodschappenbriefje zat. Maar blijkbaar had dit briefje de reis gemaakt van een Nijmeegse supermarkt naar de Volkskrant-redactie in Amsterdam om met de lezerspost weer bij mij te belanden. Ik selecteerde het bewuste briefje (want mooi), stuurde het naar de eindredacteur van Volkskrant magazine voor de fotografie en kreeg het daarna retour voor mijn persoonlijke briefjesverzameling.

En nu gaf ik het in een Nijmeegs koffietentje aan mijn jeugdvriendin Jara, die ik zeker twintig jaar niet had gesproken of gezien.

Ze vond het wel vreemd om haar handschrift ergens te zien opduiken. "Ik verkeerde in de overtuiging dat ik mijn briefjes altijd netjes bij het oud papier gooide", vertelt ze lachend.

Nu werden we herenigd door dat briefje, en het was meteen goed. Alsof we elkaar nooit uit het oog waren verloren.

 

PS: Met dank aan de inzender van het briefje, wie dat ook moge zijn!

Zie ook Froot.nl: Door dit boodschappenbriefje vonden 2 jeugdvriendinnen elkaar na ruim 20 jaar terug