Posts tonen met het label boodschappenbriefje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boodschappenbriefje. Alle posts tonen

20190924

Leer de makers kennen

Soms denk je iemand te (leren) kennen door geschreven boodschappenbriefjes. Dat heeft collega-briefjesverzamelaar Mieke Elgersma ook. Ze heeft in de rij voor de kassa zelfs een 'close encounter' met een briefjesmaker. Lees hieronder haar verhalen.

5 Boodschappenbriefjes



Deze vijf briefjes op de foto vond ik tussen juni en september 2019 bij een Jumbo supermarkt in Leeuwarden. Ze zijn van dezelfde persoon en op dezelfde briefjes geschreven. Dit soort papiertjes vind ik wel meer. Zo vond ik ook twee dezelfde briefjes met een ander handschrift, ook bij deze supermarkt en zijn concurrent, tweehonderd meter verderop. Je moet bij deze supermarkt overigens de dag goed uitzoeken om boodschappenbriefjes te vinden. Na het weekend ligt er helemaal niks, maar in de loop van de week heb je meer geluk.

Terug naar de gevonden briefjes. Eén briefje bevat meer dan vier boodschappen. Naar het schijnt kun je zeven of minder boodschappen onthouden. Een briefje is dus misschien helemaal niet nodig? Terugkerend zijn ‘frikandel’ en ‘eten’. Verder zijn ‘sap’ en ‘groente’ lekker algemeen. ‘Hart’ duidt op een huisdier (kat of hond?), maar die had kennelijk nog genoeg te eten. Op briefje 3 staat cola 2 (?), op briefje 5 hoeft er kennelijk maar 1 te komen. ‘Vulliszak’ is het enige wat afwijkend is gespeld. En wat ‘choco’ is? Geen idee.

Precisiebriefje




Dit briefje is wel meest precieze briefje dat ik ooit zag. Een blind paard zou nog met alle boodschappen terugkomen.

Het is gemaakt aan de hand van de weekfolder van Poiesz supermarkt. Bij de weekfolder zit altijd een inlegvel met weekaanbiedingen. Soms is dat wasmiddel of 5 kg aardappelen, maar veelal non-food, zoals deze week een 3-pack theedoeken en 5-pack herensokken, maat 43/46.

Ik vond dit briefje dan ook bij een van de Poiesz-winkels in Leeuwarden.Vermeld staat de bladzijde van het product, de naam, de hoeveelheid en de prijs. Bij de Almhof yoghurt staan bijvoorbeeld ook de gewilde smaken: perzik, maracuja én mango. Bij de Calvé saus heeft de boodschappenhaler wel de keuze tussen ravigotte of knoflook.

Ik vermoed dat de maker van de lijst niet degene is die de boodschappen doet.

Direct van eigenaar

Gele boodschapbrief waarvan eigenaar gezien

Op een zondagmiddag in juni 2019 stond ik aan de kassa van "mijn" Jumbo in Leeuwarden. Ik legde mijn vier boodschappen op de band en zette mijn mandje terug. Altijd kijk dan of er boodschappenbriefjes in liggen. Dat is altijd een beetje moeilijk te zien (geel briefje in een geel Jumbo mandje), maar er lag er een. Ik moest even wachten, want er stond een meneer van circa 55 jaar voor mij. Ik bestudeerde het briefje en zag toen de man voor mij enigszins verbaasd kijken.

Toen hij had afgerekend keek ik naar zijn boodschappen en ja, die kwamen nogal overeen met het briefje. Het ‘warm eten’ was een magnetronmaaltijd.

Meneer en ik gingen onze eigen weg.

20190906

Een uur samen zacht koken


Vinder Vincent ter Beek maakte een gedichtanalyse bij dit boodschappenbriefje:

“Eén uur”
Dat zijn gigantisch veel tellen.
“Eén uur samen”
Dat valt online te bestellen.
“Eén uur samen zacht”
Betekent veel voor verliefde stellen.
“Eén uur samen zacht koken”
En ieder begint spontaan te vervellen.
Met telkens één woordje meer
Kan een lijst naar poëzie overhellen.

20190617

Lesbrief met een boodschap

Lesbrief van Dick Schermer van Platform Handschriftontwikkeling (keuze-opdracht voor bovenbouwers (11-12 jaar)


Wil je meer over boodschappenbriefjes weten?


Soms heb je ergens geen boodschap aan, dan wil je je er niet aan storen, en je er niet mee bemoeien. Behalve als het om een ‘grote’ boodschap gaat, want dan is er haast geboden! En bij een ‘blijde’ boodschap raak je ineens in een goeie stemming. Herinner je er nog eentje? Wat is dit voor een merkwaardig woord – boodschap – dat op zoveel verschillende dingen kan slaan? Wat betekent het eigenlijk, waar komt het vandaan, wat heb je er zelf mee te maken, en wat kun je er zoal mee doen en van maken? Daar gaan we in deze lesbrief eens dieper op in. Apart, vind je ook niet?


Een journaliste schreef zes jaar lang een column over boodschappenbriefjes


De schrijfster, Tefke van Dijk, wordt al jaren geboeid door deze onbelangrijk lijkende handgeschreven krabbels – hoewel sommige haast gekalligrafeerd zijn. Sinds de zomer van 2010 schreef zij er wekelijks een column over in het Volkskrant Magazine. Steeds bedacht zij daar een verhaal bij.

Op 8 juni verscheen Wat ik vond in 10.000 boodschappenbriefjes. Bij de presentatie van het boek liet Mirjam de Boer van Handletters.nl de aanwezigen zulke briefjes zelf ontwerpen en in mooie letters vormgeven (dit wordt ‘handlettering’ genoemd). Op diezelfde dag hebben zij 8 juni uitgeroepen tot “Dag van het Boodschappenbriefje”!


Een woord met een verhaal


Wat je vermoedelijk niet weet is, dat ‘boodschap’ een vrouwelijk woord is. Waarom dat dan? Geen  idee! Het komt al voor in het Middelnederlands (ongeveer 1265-70) als ‘bod(e)sc(h)ap’. Het is afgeleid van ‘bode’, waar later ‘schap’ aan is toegevoegd, en zo dus ‘boodschap’ werd. Je herkent er vast en zeker het woord ‘bode’ in, dat we terugzien in woorden als bode in stadhuis, dienstbode, postbode, boodschappenmand, boodschappentas, boodschappenjongen.

Misschien is de historische jongensroman van Max van Amstel “De boodschapper van den Prins” bekend? Dit spannende verhaal speelt zich af in de Spaanse tijd (1572-84), waarbij de 14-jarige Willem Willemsz, van den Eycken de hoofdrol vervult.

Zelfs in de Griekse oudheid was er al een ‘bode’, een hardloper, die in 490 voor Christus 35 kilometer van Marathon naar Athene liep. Hij bracht de boodschap over, dat de Grieken in de slag bij Marathon de Perzen hadden verslagen.

Het woord ‘boodschap’ betekent dus zoiets als bericht, opdracht, mededeling, tijding. In de Dikke van Dale kun je nog heel wat meer over dit wonderlijke woord vinden!


Zullen we allebei eens een boodschappenbriefje bekijken?


Het zal niet moeilijk voor je zijn om een boodschappenbriefje te vinden. Wordt er bij je thuis niet geregeld eentje geschreven? Anders kun je zeker bij de plaatselijke supermarkt slagen, maar ook als het woord inklopt bij Google Afbeeldingen. Vermoedelijk vind je dan ook het onderstaande exemplaar, dat wij daar hebben gevonden.


Je ziet het meest als je op drie afstanden het exemplaar gaat bekijken – op een meter, op 30-40
centimeter, van heel dichtbij met een loep. Probeer steeds eerst zelf een reactie te geven, voordat je die van mij leest. Ben jij ook zo benieuwd wat je zult zien?
Wat merk jij op in dit boodschappenbriefje?

Kijk er eerst naar van een meter afstand en met halfdichte ogen.
Wat valt jou het meest op?
Mij valt op:
- grote letters
- zwarte en rode letters
- naar links hellende letters
- woorden verlopen onregelmatig

Houdt het nu op leesafstand, ongeveer 30-40 centimeter.
Wat valt je nu vooral op?
Mij valt op:
- letters staan los van elkaar
- met viltstift geschreven
- grootte van de letters wisselt (zie ‘slagroom’)
- hoogte van de letters verschilt weinig (zie ‘kluiven’)

Pak er nu, als je er een hebt of kunt lenen, een loep bij.
Wat valt je nu nog meer op?
Mij valt op:
- eindhaal van de ‘e’ is dikker (zie ‘latte’)
- eindletters eindigen op de denkbeeldige regel (zie ‘franci’ met de mooie ‘f’)
- enkele ‘a’s zijn bovenaan open (zie ‘latte’ en ‘slagroom’)
- stippen staan heel dicht boven de letter (zie ‘uien’)

Denk je, dat er nu iets over de schrijver m/v van dit briefje te zeggen is? Er is in elk geval met de nodige haast geschreven, want de letters zijn met weinig zorgvuldig afgewerkt. De woorden lopen nu eens omhoog, dan weer omlaag, of golvend op de denkbeeldige regel, wat niet op veel zelfbeheersing wijst. De naar links hellende letters zijn beslist niet zo aangeleerd, ze roepen iets op van terughoudendheid, van afstand nemen. Losse, onverbonden letters getuigen eerder van liever op zichzelf staan dan contact zoeken met anderen. De letters in bovenzone en onderzone (zoals k, l, en g, j) zijn niet veel hoger dan letters van de romp- of middenzone (zoals a, e, n, v). Het betekent, dat de schrijver vooral in het heden staat, denkt en leeft, maar zowel lichamelijk als geestelijk weinig actief is.

En er nu zelf eentje bekijken!


Hierboven zie je een recent boodschappenbriefje. Dat hebben we net in de lokale super op de kop getikt. Als je wilt kun je het op dezelfde drie manieren bekijken, zoals we dat bij het eerste briefje hebben gedaan. Ben jij ook al nieuwsgierig wat dat zoal te zien zal geven? Zet ‘em op en veel plezier!

Wat valt je op van een meter afstand?

Wat valt je op van 30-40 centimeter afstand?

Wat valt je op met de loep van heel dichtbij?


Wil je nog meer op- en uitzoeken?


# Doe jij wel eens boodschappen? Dan kun je je eigen krabbel natuurlijk eens beter bekijken.
En anders kom in de super in een winkelwagentje of gewoon op de grond wel zo’n briefje tegen, dat interessant genoeg is om je wat meer in te verdiepen.

# In het begin van dit stuk werd verteld, dat er bij de presentatie van het boek “Wat vond ik in 10.000 boodschappenbriefjes?” boodschappenbriefjes met mooie letters werden geschreven. Ga je dat ook eens proberen? Op de website van Mirjam de Boer kom je er veel meer over aan de weet: www.handletters.nl.

# Of doe je een poging een bestaand boodschappenbriefje zo precies mogelijk na te maken, en daarbij te ervaren hoe dat ‘voelt’?

# Is het een idee om het boek van Tefke Wat ik vond in 10.000 boodschappenbriefjes bij de bibliotheek te lenen, zelf aan te schaffen, of als cadeau te vragen?

# Je kunt ook op de site van ‘boodschappenbriefjesanalist’ Tefke van Dijk op bezoek gaan. Daar zijn een heleboel briefjes te vinden, waar zij haar eigen verhaal bij heeft verteld [deze site].

# Als je wilt kun je zelfs met haar mailen en jouw bijzondere vraag of vragen voorleggen. Haar mailadres is: boodschappenbriefjes@gmail.com.

# Wie weet wat je zoal met dit stuk en boodschappenbriefjes hebt uitgespookt! Als schrijver van dit artikel ben ik daar best benieuwd naar! Wil je me jouw ervaringen laten weten? Dat zal ik zeer op prijs stellen. Dan is het spreekwoord “Die kan je om een boodschap sturen” in elk geval op jou van toepassing!

Veel plezier en succes!

Download de lesbrief van Dick Schermer hier als PDF >>
Lees het interview met leerkracht Soile Daniel, die boodschappenbriefjes gebruikt in de kleuterklas >>

20180619

Everyday (t)issues


Gastanalyse Arie van der Wulp
Hoi Tefke, je boodschappenfoto's vind ik altijd erg leuk. En vandaag, tijdens onze vakantie in Engeland moest ik opeens een je denken toen ik dit briefje vond bij een supermarkt...



Een analyse? Pfff....tja..... In ieder geval moet het een kattenliefhebber zijn. Misschien ook wel iemand die veel verdriet heeft gezien de everyday tissues. Thee heeft ze (?) nog genoeg op voorraad, maar de melk en de kaakjes zijn bijna op. Maar waarom 3 bananen en geen 2 of 4? En het is een persoon waarvan de glazen niet meer glimmend de vaatwasser uitkomen. Want zonder zout krijgen de glazen een doffe uitstraling in de vaatwasser. Maar gelukkig heeft hij (?) Ondanks het vele verdriet wel trek in een lekkere apple/cherry pie! Volgens mij is het ook iemand die meerdere keren in de week boodschappen haalt, gezien het korte briefje. Misschien is hij of zij vaak te vinden bij het vak voor de single maaltijden in de hoop daar iemand te treffen. Maar gezien de tissues heeft het nog niet zo mogen zijn...

Ps. Nu begrijp ik pas hoe leuk het is om boodschappenbriefjes van anderen te lezen!! Bedankt!!!

20180529

Briefje van mw. "Ton" Jacobs

Briefjesverhaal van Frits Jacobs
Bij het opruimen vond ik het boodschappenbriefje dat mijn moeder zo’n 55 jaar geleden heeft geschreven. Ze heette Antonetta Wilhelmina Johanna van Doorn, roepnaam Ton, geboren 24 mei 1918, overleden 3 maart 2008. Ze gebruikte de achternaam van mijn vader, dus stelde zich voor, en nam de telefoon op met “mw. Jacobs”.


Opvallend aan het briefje is dat nergens een aantal of gewicht bij aangegeven staat, behalve bij de chocoladerepen, en met ‘een rol pepermunt’ zal vast eentje bedoeld zijn. Voor een goed begrip spelen de hoeveelheden een belangrijke rol. Het gezin bestond uit vader, moeder en vijf kinderen. Een rolletje pepermunt deelden we dus met zijn zevenen. Wekelijks haalden wel een paar rolletjes zoute drop bij ‘sigarenboer’ Hopman, om de hoek. Palmolivezeep is een stuk zeep, geen idee of ze nog te koop zijn. Zeep in een fles bestond toen nog niet. Voor mij is, als kind van toen, onduidelijk wat ze bedoelde met ‘worstjes’. Ik kan me niet herinneren die ooit gehad te hebben. Helemaal duister zijn de ‘korstjes’. Geen idee wat dat zouden zijn, bij de gemiddelde supermarkt kun je ze waarschijnlijk niet meer krijgen. We gaven de overgebleven korsten van brood en kaas aan de vogeltjes. Die zal ze hier niet bedoeld hebben.

Antonetta Wilhelmina Johanna van Doorn in 1965 en 2003

‘Custard’ zie ik ook niet meer in de winkel, maar daar maakte ze pudding van. Melk koken, custard erdoor roeren, klaar is Kees. Er kwam wel steeds een dik vel op, waar niet iedereen enthousiast over was. ‘Peperkoek’ heet al lang ontbijtkoek, waarom dat toen zo heette is een goede vraag, met peper had het niets van doen. Mogelijk was het afgeleid van pepernoten waar hetzelfde bij speelt, namelijk geen peper. De volvette kaas zou oud, jong of belegen kunnen zijn. Oude kaas was in elk geval standaard in huis, die zal vast volvet geweest zijn. De bessensap was bedoeld voor over de griesmeelpudding. Selderijzout is een mengsel van selderijzaad en zout. Erg bekend is dit evenmin en moeilijk verkrijgbaar. Waar ze het voor gebruikte is onbekend. Tomatenpuree spreekt voor zich en lijkt iets te maken te hebben met de bestelde macaroni. Dat was niet het geval. Mijn moeder heeft lang gedacht dat macaroni een soort groente was, we kregen dat te eten samen met aardappels en een eitje of uitgebakken spek. Dat ging dus ook.


Op de rechterhelft (de achterkant van het lijstje) staat Vendelbosch. Dat was de kruidenier van de Acaciastraat in Nijmegen. De vrouw van Vendelbosch heette Wopkje. Daar hadden we als kinderen wel lol van: “Wie noemt iemand nu Wopkje?” We kenden niemand anders die zo heette, en we vonden het dus een rare naam. Hoe hij zelf heette weet ik niet meer. Mijn moeder woonde bij Vendelbosch in de buurt en heeft bij hem in de winkel gewerkt. Ze kenden elkaar goed, dus kennelijk was meer uitleg bij het lijstje niet nodig. Vendelbosch kwam wekelijks op zijn bromfiets, met een houten kist op het voorspatbord, de boodschappen thuis brengen. Wij vonden dat leuk, vooral in de tijd dat hij speldjes meebracht, later werden dat sleutelhangers, die wij spaarden. Als hij levertraan mee had genomen vonden we dat minder leuk. Zo rond 1965 ging hij met pensioen, net als zijn buurman, warme bakker Kötterman, die het brood aan huis bracht. Sindsdien moesten we zelf zorgen voor onze boodschappen. Raadselachtig is p.f., het enige wat ik hier bij kon bedenken is dat Vendelbosch de bestelling “per fiets” zou moeten komen brengen. Gelukkig kun je nu door alle supermarkten je boodschappen thuis laten brengen. Vendelbosch was zijn tijd dus ver vooruit, zij het dat ze tegenwoordig niet meer op (brom)fiets komen.

20180129

Van onze keurslager in Soest

Briefjesverhaal
2 januari

Geachte mevrouw van Dijk,

Dit briefje vond ik vorige week op straat. 'k Vond hem wel grappig, zo van onze keurslager in Soest.

Met een vriendelijke groet,

Hugo de Vries
Soest



Tefke:
Hartelijk dank voor het delen van het boodschappenbriefje.

Een fraai exemplaar. Is er nog meer over te vertellen?
Ik zou het graag delen (met bronvermelding).

Hoor graag!


6 januari

Hallo Tefke,

Leuk om een reactie te krijgen. Dan is-ie in ieder geval door de eerste selectie gekomen...

Tja, zo heel veel is er niet over te vertellen. Ik heb hem rond de kerstdagen gevonden, waarschijnlijk op de parkeerplaats bij AH bij de Burg. Grothestraat hier in Soest. De keurslager zit in een ander winkelcentrum, nl. in Soest Zuid.

Ik nam hem mee omdat hij zo goed leesbaar was en ik de slager ken, maar ook omdat ik direct aan jouw rubriek in het Volkskrant magazine dacht.

Het handschrift vind ik mooi en duidelijk, hoewel er wel geaarzeld lijkt te zijn over de juiste schrijfwijze van 'batterij'. En de combinatie van batterij en verlengsnoer is bepaald intrigerend!

Daarbij blijf ik me afvragen of dit nu geschreven is door de keurslager zelf (of een medewerker) of door iemand die een blocnootje heeft meegenomen.

Je ziet hoeveel vragen zo'n velletje papier kan opleveren!


Tefke:
Wil je niet aan de slager vragen of hij het handschrift herkent, aangezien je hem kent? 


9 januari

Ik probeer deze week even bij hem langs te gaan. Ik houd je op de hoogte.

Groet, Hugo


Tefke:
Leuk, dan wacht ik dat even af. Wel leuk om dat mee te nemen.

Succes!


29 januari

Tja, en dan zit het toch weer iets anders.

Ik vertelde mijn vrouw dat ik even naar de slager ging om iets te vragen over dit briefje. Blijkt zij ook een notitieblokje van dezelfde slager te hebben (en af en toe te gebruiken). Wij kregen hem een tijdje terug toen we een vleespakket voor een feestje bestelden.

Het is dus weinig zinvol om naar de slager te gaan met de vraag of hij het handschrift herkent. Hij is kennelijk nogal gul met dit soort notitieblokjes.

Afijn, ik hoop dat je er toch wat aan hebt.

Met een vriendelijke groet,
Hugo de Vries


Tefke:
Hihi. Maar het briefje is dus niet van je vrouw? :)
Met deze info kan ik er ook wel wat van maken hoor, geen probleem.

Bedankt voor je bericht.


[Omdat sommige mailwisselingen lezen als een dagboek, dit verhaal in chronologische mailvolgorde]

20180116

Omfietsboodschappen

Gastanalyse van Paul Frankvoort
Ik vond dit briefje op woensdag 10 januari 2018 in Albert Heijn, Rio de Janeirostraat in Almere Buiten. Het lag in de 35% bak. Deze persoon is uit op koopjes! Zou die alle folders in de bus krijgen? Het viel me meteen op dat er precies per winkel stond wat er gekocht moest worden.

Lokdoosjes in de winter is wel bijzonder, omdat de mieren volgens mij nu wel in ‘winterslaap’ zijn.
Op woensdag is er in Almere Buiten geen markt, wel in het Centrum (ongeveer 5 km verderop).
Eerst vraagt deze persoon zich af of de Kaki's bij AH betaalbaar zijn en besluit vervolgens ze op de markt te gaan kopen, als ze goedkoper zijn dan 2 x 79 c. De markt is de volgende dag op donderdag naast de AH. Ai,  briefje kwijt… wat was het ook weer?

Alle winkels op de lijst liggen op korte loopafstand van elkaar, behalve de Plus en de Deen. Dat is toch wel 7 á 8 minuten fietsen. Woont deze schrijver daar in de buurt? Maar de Deen ligt weer in een andere wijk dan de Plus, ook zo’n 8 minuten fietsen. Je kunt wel een mooi driehoekje maken voor snijbonen met kipkebap. 


20171122

Schoonvader Jaap



Susan Biemans uit Groningen vond dit boodschappenbriefje op de kast bij haar schoonvader Jaap Beets. Hij is maandag 13 november op 90-jarige leeftijd overleden, mailt ze. "Tot op de dag dat hij een herseninfarct kreeg (4 november) deed hij nog steeds zelf zijn boodschappen en kookte nog zelf." De volgende dingen vallen haar op bij het bestuderen van het briefje:

* gestandaardiseerd weeksysteem
* heel erg zuinig met papier, er staan voor wel 17x boodschappen op
* appels altijd per 6, at dus veel appels, geen ander fruit
* in het weekend nasi
* potgroente altijd van Hak: r.k. is rode kool, r.b. is rode bieten
* at veel yoghurt en vla

Een mooi briefje van een bijzondere schoonvader.
In mijn analyse:

+ geen man van veel woorden, maar als hij sprak kwam alles er in één adem uit
+ iemand die echt op zijn strepen kon gaan staan als het moest
+ hij kon resoluut ergens een streep onder zetten, als hij er klaar mee was
+ Jaap droomde graag, maar niet van geld
+ veel geld had hij niet te besteden, maar hij maakte er altijd het beste van
+ soms kon hij wel de schijn ophouden en maakte het mooier dan het was
+ hij was een trotse man en trouw bovendien, op hem kon je bouwen

Wat valt jullie op bij dit briefje?



20171025

Floppy's, mascara en koffie

Gastanalyse van Hanneke Hendrix
Omdat ik ga verhuizen zocht ik de stapels boeken uit, die ik al verhuizing na verhuizing met me meesleep zonder ze tussendoor in te kijken. Ik vond in een oud toneelboek een lijstje notities uit de eerste van de schrijversopleiding in Utrecht, met achterop een boodschappenbriefje.
Ik moest kopen: Floppy's, mascara en koffie.
Ik vind dat een aardige samenvatting van mijn gehele tijd daar.

Vanaf 2005 studeerde ik aan de schrijversopleiding van de Utrechtse toneelschool. Achteraf bezien was het een heerlijke tijd. Er was wel al internet en zelfs al zoiets als Hyves, maar bijna niemand had nog een laptop, laat staan een smartphone, en dus hadden we een werklokaal met aftandse computers. Daar zat je naast elkaar, schouder aan schouder, te zwoegen aan het zoveelste toneelstuk dat je schreef voor de la, of, in het beste geval, voor iemand van de acteursopleiding waar je tijdens het roken vrienden mee was geworden. In dat lokaal stond een koffiezetapparaat. Ik weet nog dat iemand op een ochtend woest zich van het aanrecht omdraaide, een pak decafé omhoog hield en brulde: “WIE HEEFT DIT HIER IN GODSNAAM NEERGEZET!?”.
Niemand zei iets. We zijn er nooit achtergekomen.
De PC’s in het lokaal waren aftands. Zo aftands dat ze zelfs een lade voor zowel grote floppy’s als kleine floppy’s hadden. Ik weet dat, omdat ik een oeroude laptop had, waar geen internet op zat en waarmee je je werk alleen via de kleine harde floppy’s kon transporteren. Je kon die toen gewoon nog bij de HEMA kopen, gekleurde harde plaatjes in een doorzichtig doosje. Ik heb dat doosje bij de vorige verhuizing in 2012 pas weggegooid.

En de mascara spreekt voor zich. Ik dronk toen alleen maar koffie en at doorgaans niks, dus zelfs in een jutezak zag ik er nog goed uit.

Floppy's, mascara en koffie.
Ik vind dat een aardige samenvatting van mijn gehele tijd daar.


20171009

Boodschappenreis

Gastanalyse van Karin Somers
Twee keer per week ga ik op vakantie. De geuren van verse groente, onverklaarbare pakjes kruiden, een wirwar aan talen om me heen. Tijdens mijn wekelijkse boodschappen bij de Turkse groentewinkel op de hoek waan ik me in het buitenland. De Turkse eigenaar spreekt ook een aardig woordje Maastrichts. Zo kom ik thuis in het buitenland. Het was op zijn vloer dat ik dit boodschappenlijstje vond. In het Arabisch, maar daar hield mijn kennis van deze taal op.

De tweede keer dat ik wekelijks op vakantie ga, is naar mijn taalmaatje. Ze woont met haar Syrische gezin aan de andere kant van de stad. Met mijn fiets reis ik naar hun wereld. In de Maastrichtse flat waan ik mij weer in het buitenland. We oefenen het Nederlands, maar natuurlijk wordt er af en toe onderling Arabisch gesproken. Uit hun keuken komen geuren van specerijen die ik niet in mijn kruidenrekje heb staan. En regelmatig krijg ik iets heerlijks te snoepen uit hun thuisland. Ik voel me een rijk mens.

Dus toen ik het Arabische boodschappenlijstje vond, wist ik bij wie ik terecht kon.

Een ontmoeting van werelden. Eerst ontstond er wat verwarring over het lijstje. Is het een boodschappenlijstje of recept? Dat kon natuurlijk ook nog. Nee, het was toch echt een boodschappenlijst. “Het is van iemand uit Damascus!” roept zoon. Er ontstaat een discussie in het Arabisch. De uitkomst: het is van iemand uit Irak. Mijn taalmaatje legt het verschil uit. Ze wijst naar een krul in een van de woorden. “Dat spreken wij anders uit.” De verschillende klanken zijn voor mijn Nederlandse oren bijna onhoorbaar. Dan volgt de vertaling. Koriander, okra, baklava, citroen. “Dit tweede woord kennen wij niet. Misschien dille?” Het blijft een mysterie. “Maar dit is door een kind geschreven” zegt mijn taalmaatje en wijst naar het voor mij geheimschrift. Ze draait het blaadje om. “Kijk, hier is hij de cijfers aan het oefenen.” Ze leest van rechts naar links. Ondertussen haalt haar man alle ingrediënten uit de keuken. Ik ruik aan de koriander, bekijk de kleine okra. Mijn wekelijkse reis is weer compleet.

 

20170630

Promotie: het ware verhaal

Stan van Pelt was zijn cv aan het updaten en zocht daarvoor een link naar zijn proefschrift uit 2009, dat online te vinden moest zijn in de universiteitsbibliotheek. Toen hij de titel intikte kwam hij echter niet bij zijn proefschrift, maar wel bij dit boodschappenbriefje. Hij wist niet wat hij zag.

Als analyse bij het briefje staat:
Het moet een behoorlijk saaie promotie zijn geweest, over Dynamic neural representations of human visuomotor space. Dat klinkt ook erg ingewikkeld, maar het gaat er simpelweg om 'welke coördinaten onze hersenen uitkiezen om de positie van een voorwerp ten opzichte van ons lichaam uit te drukken op de mentale kaart'. Stans oma wilde er per se bij zijn. Haar kleinzoon krijgt een belangrijke titel van de universiteit, vertelde ze trots tegen de vrouwen van de borduurclub. Maar ze kon de verdediging van zijn proefschrift niet volgen- precies zoals Stan had voorspeld. Heel onopvallend, zodat niemand het door had, krabbelde ze haar boodschappen achterop de uitnodiging. Ze zou een lekkere taart voor hem bakken. Met een pakje appelsap of diksap, mag hij kiezen. Net zoals vroeger, toen hij nog klein was. En zij nog niet incontinent.


Via Twitter zocht hij contact. “Ik vond het echt hilarisch, een bijzonder neveneffect van de boekenleggers bij mij promotie. Daar waren er veel meer van dan proefschriften, ik denk wel honderd meer dan de 250 boeken. Veel raak je er wel kwijt, maar we hebben de boekenleggers ook nog twee, drie jaar als boodschappenbriefje gebruikt. Daar zijn ze heel praktisch voor.”


Het was dan ook niet zijn oma die het briefje schreef tijdens de promotie, maar zijn vrouw Inge. “Dat was dus niet tijdens de promotie, maar veel later in 2011. Ik denk dat we een feestje hadden, met appeltaart. Koffiemelk drinken we zelf niet, dus waarschijnlijk kochten we dat voor het bezoek.”

Luiers
Ook de luiers waren niet bestemd voor een incontinente oma, maar voor hun jongste dochter, toen ongeveer een jaar oud. “Inmiddels is mijn oma overleden, maar ze was wel bij mijn promotie. Het maakte wel indruk op haar, die hele poppenkast op de universiteit.”

Na zijn promotie deed Stan vervolgonderzoek. Eerst aan de Radboud Universiteit, daarna twee jaar in Frankfurt. “Ik ben daarna teruggekomen en ben me sinds april aan het heroriënteren op werk, vandaar dat ik mijn cv aan het bijwerken was.”

Lichtknopje
Volgens Stan klopt de omschrijving van zijn promotieonderzoek in de briefjesanalyse behoorlijk goed. “Ik heb destijds onderzocht hoe hersenen onthouden waar de dingen om je heen zijn gebleven. Hoe je ’s nachts het lichtknopje in het donker kunt vinden, welke referenties je hersenen dan gebruiken. Het blijkt dat je daarvoor vooral je kijkrichting gebruikt.”

De afgelopen jaren onderzocht Stan vooral hoe hersenactiviteit samenhangt met allerlei hersenfuncties, zoals waarneming en beweging. “Ik heb gekeken naar individuele verschillen bij mensen. Bij eeneiige tweelingen zie je dezelfde hersenactiviteit bij eenzelfde plaatje, maar bij twee-eiige tweelingen is dat verschillend. Een hersenplaatje is dan net een vingerafdruk.”


Supermarktreclame
Het kunstwerk op de boekenlegger is trouwens een beeldcitaat van een muurschildering op de voorkant van zijn proefschrift. “Gemaakt door een vriend van mij, Jasper van der Graaf. Die boekenlegger is daarmee dus ook een soort supermarktreclame voor zijn werk geworden, hahaha.”

Met de boekenlegger als boodschappenbriefje lieten Stan en Inge in ieder geval een indruk achter van hun leven op dat moment in 2011. En die vind je dan zomaar zes jaar later terug, in 2017. Mooi hoe dat gaat. <3

Tekst: Tefke van Dijk | Foto's promotie: Martijn Dorenbosch

20170427

Broodjes op de Vrijmarkt


Gastanalyse van Karin Somers

Hoor je het telefoongesprek al? “Waar moet ik die broodjes dan afhalen?” Aan de andere kant klinkt een zucht. “AfBAKbroodjes, dus gewoon uit de supermarkt.” Het eerste misverstand is al opgelost. Aan de cijfermatige toelichting zal het in ieder geval niet liggen. Maar wordt er nu een ei bedoeld of een doosje? De boodschapper gaat voor het laatste.

Er moet immers ’s ochtends met een stevig ontbijt worden begonnen. De kleur van het boodschappenlijstje verraadt de ware toedracht van de gang richting grootgrutter. Het wordt een gezellige lunch, donderdag op de vrijmarkt.

De broodjes worden van tevoren gesmeerd. “Wie had er filet-american?” klinkt het vanachter het dienblad. “Ik had gezond!” wordt er bibberig geantwoord. Aan de warme broodjes worden koude handen opgewarmd. Wat een geluk met zo’n plekje voor het huis.

Aan het einde van de dag worden de centen geteld en verdwijnen de niet-verkochte spullen in de container. Was het toch niet helemaal voor spek en bonen.

20170306

Duitse boodschappen

Gastanalyse van Marjon Borsboom
In de bijna vier jaar die ik nu in Leipzig woon, heb ik nog nooit een boodschappenbriefje gevonden. Zelfs niet gespot in de handen van een shopper in de supermarkt. Doen Duitsers niet aan lijstjes? Schamen ze zich ervoor? Geen idee! Het bleef me bezighouden.

Tot 1 maart. Ik zag bij het terugbrengen van mijn winkelwagentje dat er een post-it aan een handvat kleefde. Mijn hart maakte een klein sprongetje. Een Duits boodschappenlijstje, dus toch! Al jaren ben ik fan van de briefjespsychologie in Volkskrant Magazine. Eenmaal thuis stuur ik een foto van het schrijfsel via een tweet aan Tefke van Dijk. “Schön”, reageert ze. We analyseren wat over en weer. En dan vraagt ze of ik een gastanalyse wil schrijven...

 

Waar te beginnen? Wat me direct fascineert: de boodschappen zijn achter elkaar opgeschreven, in plaats van onder elkaar. Omdat ik de betreffende supermarkt goed ken, zie ik dat de boodschappenvolgorde de winkelindeling volgt. Wat knap! In een keer alles vloeiend opschrijven, terwijl je jezelf in de supermarkt waant. Mijn chaotische lijstjes ontstaan altijd door misgrijpen en opmaken, aangevuld met waar ik trek in heb. Waardoor ik vaak kriskras door de winkel sjees.

Tot zover de vorm, nu de inhoud. Een lichte teleurstelling overheerst. Heb ik eindelijk een boodschappenlijstje, is het niet bepaald spannend. Bier. Aluminiumfolie. Gekookte ham. Rijst. Die onderdelen herkent iedereen wel. Maar voor een aantal elementen is wat kennis van typisch Duits eten vereist. “Geschnetzeltes” bijvoorbeeld, reepjes vlees. Vaak van het varken, nog altijd oververtegenwoordigd in het Duitse eetpatroon. Maar ook verkrijgbaar in kip of kalkoen. Wij zouden het roerbakvlees noemen. Geschnetzeltes worden meestal geserveerd in een romige champignonsaus. Dat verklaart meteen de “Pilze” (paddenstoelen) en de “Schmand” (extra vette zure room). Maar gaat de shopper dit gerecht nu eten met rijst of met Kartoffeln? In ieder geval met “Erbsen” (erwtjes), gok ik. Overigens maakt de Schmand dit tot een écht Oost-Europees boodschappenbriefje. Nergens wordt het ingrediënt zo veel gebruikt als in de landen die vroeger achter het IJzeren Gordijn zaten. Waarschijnlijk omdat het troostrijk was, zo’n dikke klodder room door je variatie-arme maal.

Goed, we gaan verder. Ook Duitsers hebben soms geen zin of tijd om te koken. Vandaar de “Bohneneintopf”, een kant-en-klare bonenmaaltijd in blik. Waarschijnlijk geserveerd met de gekookte ham, in reepjes. Blijven er nog vier elementen over. Hafer, Hülsen, Hack en Breakie’s. Die kan ik met al mijn zorgvuldig opgebouwde warenkennis niet direct plaatsen. Verse haver zal de briefjesschrijver zeker niet bedoelen. Havervlokken dan maar? Hülsen zoek ik op in het woordenboek. Er blijkt een -n te veel te staan. Hülse zijn peulvruchten. Maar welke dan? En wat is Hack? Bedoelt hij/zij Hackfleisch (gehakt)? En zijn Breakie’s nu brokjes voor katten of honden, of toch een ontbijtgranen-merk? Ze bestaan beide. Het zal voor altijd duister blijven...

20170115

#meerdanleuk: Friese Eritreeër


Beste Tefke,
Bijgaand briefje vond ik bij de Aldi in St. Annaparochie. Het schrift lijkt wel Cyrillisch, wat opvalt zijn de forse hoeveelheden. Weet niet of het interessant genoeg is voor publicatie, maar ik wilde het je niet onthouden als fan van je rubriek,
Mei freonlike groetnis


Leuk, een uitdaging!

Navraag leert al snel het geen Cyrillisch is. Georgisch ook niet, maar wat dan wel? Armeens misschien? Een eigen geheimtaaltje? Of gewoon een heel raar handschrift?

Tijd voor Twitter.

Nu is het een uitdaging voor vele mensen. Een greep uit de reacties: 
  1. Amhaars (አማርኛ, Ethiopië)
  2. Steno
  3. Koreaans (fonetisch)
  4. Chinees
  5. Tigrinya: (ትግርኛ ፊደል, Eritrea)
Tigrinya ligt op een bepaald moment het meest voor de hand en mensen storten zich op de vertaling. De een heeft een Eritrese vriend, bij een ander komt een buurjongen uit Eritrea (de vader helpt de jongen met zijn Nederlandse huiswerk). Het lijstje komt ook terecht in de Facebookgroep New Neighbours Utrecht.

Zie hier het resultaat:

Vertaling van de Eritrese vriend.



Vertaling van de buurjongen uit Eritrea.

Vertaling in de Facebookgroep.

Nummer 9 (peper) is naar alle waarschijnlijkheid Berbere, een specerij in de Ethiopische en Eritrese keuken. Waarschijnlijk een ingrediënt dat in het buitenland net zo lastig is uit te leggen als speculaaskruiden.

Wauw. Nu weten we dus (a) welke taal het is en (b) wat er staat. Leuk. Of is het meer dan leuk?

De grote winst is wat mij betreft dat zoveel mensen bezig zijn geweest met het uitzoeken welke taal dit is. Dat mensen uit Eritrea zijn benaderd met een gevonden briefje in hun moedertaal. En dat mensen met elkaar het gesprek zijn aangegaan over zoiets eenvoudigs als boodschappen (doen).

En dat allemaal omdat een Eritreeër in Friesland zijn briefje heeft achtergelaten in de Aldi van St. Annaparochie. Dat vind ik #meerdanleuk.