Posts tonen met het label briefjesverhaal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label briefjesverhaal. Alle posts tonen

20190924

Leer de makers kennen

Soms denk je iemand te (leren) kennen door geschreven boodschappenbriefjes. Dat heeft collega-briefjesverzamelaar Mieke Elgersma ook. Ze heeft in de rij voor de kassa zelfs een 'close encounter' met een briefjesmaker. Lees hieronder haar verhalen.

5 Boodschappenbriefjes



Deze vijf briefjes op de foto vond ik tussen juni en september 2019 bij een Jumbo supermarkt in Leeuwarden. Ze zijn van dezelfde persoon en op dezelfde briefjes geschreven. Dit soort papiertjes vind ik wel meer. Zo vond ik ook twee dezelfde briefjes met een ander handschrift, ook bij deze supermarkt en zijn concurrent, tweehonderd meter verderop. Je moet bij deze supermarkt overigens de dag goed uitzoeken om boodschappenbriefjes te vinden. Na het weekend ligt er helemaal niks, maar in de loop van de week heb je meer geluk.

Terug naar de gevonden briefjes. Eén briefje bevat meer dan vier boodschappen. Naar het schijnt kun je zeven of minder boodschappen onthouden. Een briefje is dus misschien helemaal niet nodig? Terugkerend zijn ‘frikandel’ en ‘eten’. Verder zijn ‘sap’ en ‘groente’ lekker algemeen. ‘Hart’ duidt op een huisdier (kat of hond?), maar die had kennelijk nog genoeg te eten. Op briefje 3 staat cola 2 (?), op briefje 5 hoeft er kennelijk maar 1 te komen. ‘Vulliszak’ is het enige wat afwijkend is gespeld. En wat ‘choco’ is? Geen idee.

Precisiebriefje




Dit briefje is wel meest precieze briefje dat ik ooit zag. Een blind paard zou nog met alle boodschappen terugkomen.

Het is gemaakt aan de hand van de weekfolder van Poiesz supermarkt. Bij de weekfolder zit altijd een inlegvel met weekaanbiedingen. Soms is dat wasmiddel of 5 kg aardappelen, maar veelal non-food, zoals deze week een 3-pack theedoeken en 5-pack herensokken, maat 43/46.

Ik vond dit briefje dan ook bij een van de Poiesz-winkels in Leeuwarden.Vermeld staat de bladzijde van het product, de naam, de hoeveelheid en de prijs. Bij de Almhof yoghurt staan bijvoorbeeld ook de gewilde smaken: perzik, maracuja én mango. Bij de Calvé saus heeft de boodschappenhaler wel de keuze tussen ravigotte of knoflook.

Ik vermoed dat de maker van de lijst niet degene is die de boodschappen doet.

Direct van eigenaar

Gele boodschapbrief waarvan eigenaar gezien

Op een zondagmiddag in juni 2019 stond ik aan de kassa van "mijn" Jumbo in Leeuwarden. Ik legde mijn vier boodschappen op de band en zette mijn mandje terug. Altijd kijk dan of er boodschappenbriefjes in liggen. Dat is altijd een beetje moeilijk te zien (geel briefje in een geel Jumbo mandje), maar er lag er een. Ik moest even wachten, want er stond een meneer van circa 55 jaar voor mij. Ik bestudeerde het briefje en zag toen de man voor mij enigszins verbaasd kijken.

Toen hij had afgerekend keek ik naar zijn boodschappen en ja, die kwamen nogal overeen met het briefje. Het ‘warm eten’ was een magnetronmaaltijd.

Meneer en ik gingen onze eigen weg.

20190617

Lesbrief met een boodschap

Lesbrief van Dick Schermer van Platform Handschriftontwikkeling (keuze-opdracht voor bovenbouwers (11-12 jaar)


Wil je meer over boodschappenbriefjes weten?


Soms heb je ergens geen boodschap aan, dan wil je je er niet aan storen, en je er niet mee bemoeien. Behalve als het om een ‘grote’ boodschap gaat, want dan is er haast geboden! En bij een ‘blijde’ boodschap raak je ineens in een goeie stemming. Herinner je er nog eentje? Wat is dit voor een merkwaardig woord – boodschap – dat op zoveel verschillende dingen kan slaan? Wat betekent het eigenlijk, waar komt het vandaan, wat heb je er zelf mee te maken, en wat kun je er zoal mee doen en van maken? Daar gaan we in deze lesbrief eens dieper op in. Apart, vind je ook niet?


Een journaliste schreef zes jaar lang een column over boodschappenbriefjes


De schrijfster, Tefke van Dijk, wordt al jaren geboeid door deze onbelangrijk lijkende handgeschreven krabbels – hoewel sommige haast gekalligrafeerd zijn. Sinds de zomer van 2010 schreef zij er wekelijks een column over in het Volkskrant Magazine. Steeds bedacht zij daar een verhaal bij.

Op 8 juni verscheen Wat ik vond in 10.000 boodschappenbriefjes. Bij de presentatie van het boek liet Mirjam de Boer van Handletters.nl de aanwezigen zulke briefjes zelf ontwerpen en in mooie letters vormgeven (dit wordt ‘handlettering’ genoemd). Op diezelfde dag hebben zij 8 juni uitgeroepen tot “Dag van het Boodschappenbriefje”!


Een woord met een verhaal


Wat je vermoedelijk niet weet is, dat ‘boodschap’ een vrouwelijk woord is. Waarom dat dan? Geen  idee! Het komt al voor in het Middelnederlands (ongeveer 1265-70) als ‘bod(e)sc(h)ap’. Het is afgeleid van ‘bode’, waar later ‘schap’ aan is toegevoegd, en zo dus ‘boodschap’ werd. Je herkent er vast en zeker het woord ‘bode’ in, dat we terugzien in woorden als bode in stadhuis, dienstbode, postbode, boodschappenmand, boodschappentas, boodschappenjongen.

Misschien is de historische jongensroman van Max van Amstel “De boodschapper van den Prins” bekend? Dit spannende verhaal speelt zich af in de Spaanse tijd (1572-84), waarbij de 14-jarige Willem Willemsz, van den Eycken de hoofdrol vervult.

Zelfs in de Griekse oudheid was er al een ‘bode’, een hardloper, die in 490 voor Christus 35 kilometer van Marathon naar Athene liep. Hij bracht de boodschap over, dat de Grieken in de slag bij Marathon de Perzen hadden verslagen.

Het woord ‘boodschap’ betekent dus zoiets als bericht, opdracht, mededeling, tijding. In de Dikke van Dale kun je nog heel wat meer over dit wonderlijke woord vinden!


Zullen we allebei eens een boodschappenbriefje bekijken?


Het zal niet moeilijk voor je zijn om een boodschappenbriefje te vinden. Wordt er bij je thuis niet geregeld eentje geschreven? Anders kun je zeker bij de plaatselijke supermarkt slagen, maar ook als het woord inklopt bij Google Afbeeldingen. Vermoedelijk vind je dan ook het onderstaande exemplaar, dat wij daar hebben gevonden.


Je ziet het meest als je op drie afstanden het exemplaar gaat bekijken – op een meter, op 30-40
centimeter, van heel dichtbij met een loep. Probeer steeds eerst zelf een reactie te geven, voordat je die van mij leest. Ben jij ook zo benieuwd wat je zult zien?
Wat merk jij op in dit boodschappenbriefje?

Kijk er eerst naar van een meter afstand en met halfdichte ogen.
Wat valt jou het meest op?
Mij valt op:
- grote letters
- zwarte en rode letters
- naar links hellende letters
- woorden verlopen onregelmatig

Houdt het nu op leesafstand, ongeveer 30-40 centimeter.
Wat valt je nu vooral op?
Mij valt op:
- letters staan los van elkaar
- met viltstift geschreven
- grootte van de letters wisselt (zie ‘slagroom’)
- hoogte van de letters verschilt weinig (zie ‘kluiven’)

Pak er nu, als je er een hebt of kunt lenen, een loep bij.
Wat valt je nu nog meer op?
Mij valt op:
- eindhaal van de ‘e’ is dikker (zie ‘latte’)
- eindletters eindigen op de denkbeeldige regel (zie ‘franci’ met de mooie ‘f’)
- enkele ‘a’s zijn bovenaan open (zie ‘latte’ en ‘slagroom’)
- stippen staan heel dicht boven de letter (zie ‘uien’)

Denk je, dat er nu iets over de schrijver m/v van dit briefje te zeggen is? Er is in elk geval met de nodige haast geschreven, want de letters zijn met weinig zorgvuldig afgewerkt. De woorden lopen nu eens omhoog, dan weer omlaag, of golvend op de denkbeeldige regel, wat niet op veel zelfbeheersing wijst. De naar links hellende letters zijn beslist niet zo aangeleerd, ze roepen iets op van terughoudendheid, van afstand nemen. Losse, onverbonden letters getuigen eerder van liever op zichzelf staan dan contact zoeken met anderen. De letters in bovenzone en onderzone (zoals k, l, en g, j) zijn niet veel hoger dan letters van de romp- of middenzone (zoals a, e, n, v). Het betekent, dat de schrijver vooral in het heden staat, denkt en leeft, maar zowel lichamelijk als geestelijk weinig actief is.

En er nu zelf eentje bekijken!


Hierboven zie je een recent boodschappenbriefje. Dat hebben we net in de lokale super op de kop getikt. Als je wilt kun je het op dezelfde drie manieren bekijken, zoals we dat bij het eerste briefje hebben gedaan. Ben jij ook al nieuwsgierig wat dat zoal te zien zal geven? Zet ‘em op en veel plezier!

Wat valt je op van een meter afstand?

Wat valt je op van 30-40 centimeter afstand?

Wat valt je op met de loep van heel dichtbij?


Wil je nog meer op- en uitzoeken?


# Doe jij wel eens boodschappen? Dan kun je je eigen krabbel natuurlijk eens beter bekijken.
En anders kom in de super in een winkelwagentje of gewoon op de grond wel zo’n briefje tegen, dat interessant genoeg is om je wat meer in te verdiepen.

# In het begin van dit stuk werd verteld, dat er bij de presentatie van het boek “Wat vond ik in 10.000 boodschappenbriefjes?” boodschappenbriefjes met mooie letters werden geschreven. Ga je dat ook eens proberen? Op de website van Mirjam de Boer kom je er veel meer over aan de weet: www.handletters.nl.

# Of doe je een poging een bestaand boodschappenbriefje zo precies mogelijk na te maken, en daarbij te ervaren hoe dat ‘voelt’?

# Is het een idee om het boek van Tefke Wat ik vond in 10.000 boodschappenbriefjes bij de bibliotheek te lenen, zelf aan te schaffen, of als cadeau te vragen?

# Je kunt ook op de site van ‘boodschappenbriefjesanalist’ Tefke van Dijk op bezoek gaan. Daar zijn een heleboel briefjes te vinden, waar zij haar eigen verhaal bij heeft verteld [deze site].

# Als je wilt kun je zelfs met haar mailen en jouw bijzondere vraag of vragen voorleggen. Haar mailadres is: boodschappenbriefjes@gmail.com.

# Wie weet wat je zoal met dit stuk en boodschappenbriefjes hebt uitgespookt! Als schrijver van dit artikel ben ik daar best benieuwd naar! Wil je me jouw ervaringen laten weten? Dat zal ik zeer op prijs stellen. Dan is het spreekwoord “Die kan je om een boodschap sturen” in elk geval op jou van toepassing!

Veel plezier en succes!

Download de lesbrief van Dick Schermer hier als PDF >>
Lees het interview met leerkracht Soile Daniel, die boodschappenbriefjes gebruikt in de kleuterklas >>

20180529

Briefje van mw. "Ton" Jacobs

Briefjesverhaal van Frits Jacobs
Bij het opruimen vond ik het boodschappenbriefje dat mijn moeder zo’n 55 jaar geleden heeft geschreven. Ze heette Antonetta Wilhelmina Johanna van Doorn, roepnaam Ton, geboren 24 mei 1918, overleden 3 maart 2008. Ze gebruikte de achternaam van mijn vader, dus stelde zich voor, en nam de telefoon op met “mw. Jacobs”.


Opvallend aan het briefje is dat nergens een aantal of gewicht bij aangegeven staat, behalve bij de chocoladerepen, en met ‘een rol pepermunt’ zal vast eentje bedoeld zijn. Voor een goed begrip spelen de hoeveelheden een belangrijke rol. Het gezin bestond uit vader, moeder en vijf kinderen. Een rolletje pepermunt deelden we dus met zijn zevenen. Wekelijks haalden wel een paar rolletjes zoute drop bij ‘sigarenboer’ Hopman, om de hoek. Palmolivezeep is een stuk zeep, geen idee of ze nog te koop zijn. Zeep in een fles bestond toen nog niet. Voor mij is, als kind van toen, onduidelijk wat ze bedoelde met ‘worstjes’. Ik kan me niet herinneren die ooit gehad te hebben. Helemaal duister zijn de ‘korstjes’. Geen idee wat dat zouden zijn, bij de gemiddelde supermarkt kun je ze waarschijnlijk niet meer krijgen. We gaven de overgebleven korsten van brood en kaas aan de vogeltjes. Die zal ze hier niet bedoeld hebben.

Antonetta Wilhelmina Johanna van Doorn in 1965 en 2003

‘Custard’ zie ik ook niet meer in de winkel, maar daar maakte ze pudding van. Melk koken, custard erdoor roeren, klaar is Kees. Er kwam wel steeds een dik vel op, waar niet iedereen enthousiast over was. ‘Peperkoek’ heet al lang ontbijtkoek, waarom dat toen zo heette is een goede vraag, met peper had het niets van doen. Mogelijk was het afgeleid van pepernoten waar hetzelfde bij speelt, namelijk geen peper. De volvette kaas zou oud, jong of belegen kunnen zijn. Oude kaas was in elk geval standaard in huis, die zal vast volvet geweest zijn. De bessensap was bedoeld voor over de griesmeelpudding. Selderijzout is een mengsel van selderijzaad en zout. Erg bekend is dit evenmin en moeilijk verkrijgbaar. Waar ze het voor gebruikte is onbekend. Tomatenpuree spreekt voor zich en lijkt iets te maken te hebben met de bestelde macaroni. Dat was niet het geval. Mijn moeder heeft lang gedacht dat macaroni een soort groente was, we kregen dat te eten samen met aardappels en een eitje of uitgebakken spek. Dat ging dus ook.


Op de rechterhelft (de achterkant van het lijstje) staat Vendelbosch. Dat was de kruidenier van de Acaciastraat in Nijmegen. De vrouw van Vendelbosch heette Wopkje. Daar hadden we als kinderen wel lol van: “Wie noemt iemand nu Wopkje?” We kenden niemand anders die zo heette, en we vonden het dus een rare naam. Hoe hij zelf heette weet ik niet meer. Mijn moeder woonde bij Vendelbosch in de buurt en heeft bij hem in de winkel gewerkt. Ze kenden elkaar goed, dus kennelijk was meer uitleg bij het lijstje niet nodig. Vendelbosch kwam wekelijks op zijn bromfiets, met een houten kist op het voorspatbord, de boodschappen thuis brengen. Wij vonden dat leuk, vooral in de tijd dat hij speldjes meebracht, later werden dat sleutelhangers, die wij spaarden. Als hij levertraan mee had genomen vonden we dat minder leuk. Zo rond 1965 ging hij met pensioen, net als zijn buurman, warme bakker Kötterman, die het brood aan huis bracht. Sindsdien moesten we zelf zorgen voor onze boodschappen. Raadselachtig is p.f., het enige wat ik hier bij kon bedenken is dat Vendelbosch de bestelling “per fiets” zou moeten komen brengen. Gelukkig kun je nu door alle supermarkten je boodschappen thuis laten brengen. Vendelbosch was zijn tijd dus ver vooruit, zij het dat ze tegenwoordig niet meer op (brom)fiets komen.

20180321

Bundel boodschappenbriefjes

Mijn verzameling boodschappenbriefjes bestaat uit een grote doos met daarin stapels losse papiertjes. Dat het ook anders kan, bewijst Elisabeth Peterse. Sinds een paar jaar houdt zij een boodschappenboekje bij:




Ze schrijft erover:

“We zijn nogal gestructureerd met onze boodschappen: ik bedenk twee keer per week wat we moeten eten: op zaterdag en op woensdag. Op die dagen doen we ook de boodschappen. Rechts staat het menu met daaronder de boodschappen die we kopen bij een grote super. Links alle overige boodschappen die we doen bij de drogist, de bakker en de slager etc. Soms noteer ik achteraf wat we hebben uitgegeven.”


"Deze pagina’s zijn wel leuk omdat de kosten erbij staan. Overigens kopen we altijd meer dan op het boekje staat want koffie bijvoorbeeld en melk staan er niet bij omdat dat standaard is. Daar heb je geen lijstje voor nodig. En bij de slager ontbreken de vleeswaren. Die bestel ik ter plekke. Zie je frikandel pan? Dat is het recept van Yvette van Boven. Er is nog meer dan de helft over dus dat eten we later in de week. Opgewarmd in de koekenpan."




“Helemaal voorin doe ik de uitgeknipte artikeltjes over de beste wijn. Niet dat wij dagelijks wijn drinken maar je kunt maar beter een goede wijn in huis hebben voor gasten.”



“Het formaat en de uitvoering van de boekjes luisteren nauw. Ze moeten een bepaalde grootte hebben en een ringband zodat ik de bladzijden makkelijk kan omslaan. Ik koop ze altijd bij de Hema. Die heeft geweldige stationery en dan heb ik weer een excuus om daar te neuzen. Het leeslint bind ik er zelf aan.”



“Ik ben gehecht aan die boekjes en daarom gooi ik ze niet weg als ze vol zijn.”

Jammer dat ik dit fraaie boekje niet kan toevoegen aan mijn verzameling, maar ik snap het wel. Het zijn een soort dagboekjes!

20180129

Van onze keurslager in Soest

Briefjesverhaal
2 januari

Geachte mevrouw van Dijk,

Dit briefje vond ik vorige week op straat. 'k Vond hem wel grappig, zo van onze keurslager in Soest.

Met een vriendelijke groet,

Hugo de Vries
Soest



Tefke:
Hartelijk dank voor het delen van het boodschappenbriefje.

Een fraai exemplaar. Is er nog meer over te vertellen?
Ik zou het graag delen (met bronvermelding).

Hoor graag!


6 januari

Hallo Tefke,

Leuk om een reactie te krijgen. Dan is-ie in ieder geval door de eerste selectie gekomen...

Tja, zo heel veel is er niet over te vertellen. Ik heb hem rond de kerstdagen gevonden, waarschijnlijk op de parkeerplaats bij AH bij de Burg. Grothestraat hier in Soest. De keurslager zit in een ander winkelcentrum, nl. in Soest Zuid.

Ik nam hem mee omdat hij zo goed leesbaar was en ik de slager ken, maar ook omdat ik direct aan jouw rubriek in het Volkskrant magazine dacht.

Het handschrift vind ik mooi en duidelijk, hoewel er wel geaarzeld lijkt te zijn over de juiste schrijfwijze van 'batterij'. En de combinatie van batterij en verlengsnoer is bepaald intrigerend!

Daarbij blijf ik me afvragen of dit nu geschreven is door de keurslager zelf (of een medewerker) of door iemand die een blocnootje heeft meegenomen.

Je ziet hoeveel vragen zo'n velletje papier kan opleveren!


Tefke:
Wil je niet aan de slager vragen of hij het handschrift herkent, aangezien je hem kent? 


9 januari

Ik probeer deze week even bij hem langs te gaan. Ik houd je op de hoogte.

Groet, Hugo


Tefke:
Leuk, dan wacht ik dat even af. Wel leuk om dat mee te nemen.

Succes!


29 januari

Tja, en dan zit het toch weer iets anders.

Ik vertelde mijn vrouw dat ik even naar de slager ging om iets te vragen over dit briefje. Blijkt zij ook een notitieblokje van dezelfde slager te hebben (en af en toe te gebruiken). Wij kregen hem een tijdje terug toen we een vleespakket voor een feestje bestelden.

Het is dus weinig zinvol om naar de slager te gaan met de vraag of hij het handschrift herkent. Hij is kennelijk nogal gul met dit soort notitieblokjes.

Afijn, ik hoop dat je er toch wat aan hebt.

Met een vriendelijke groet,
Hugo de Vries


Tefke:
Hihi. Maar het briefje is dus niet van je vrouw? :)
Met deze info kan ik er ook wel wat van maken hoor, geen probleem.

Bedankt voor je bericht.


[Omdat sommige mailwisselingen lezen als een dagboek, dit verhaal in chronologische mailvolgorde]

20171122

Schoonvader Jaap



Susan Biemans uit Groningen vond dit boodschappenbriefje op de kast bij haar schoonvader Jaap Beets. Hij is maandag 13 november op 90-jarige leeftijd overleden, mailt ze. "Tot op de dag dat hij een herseninfarct kreeg (4 november) deed hij nog steeds zelf zijn boodschappen en kookte nog zelf." De volgende dingen vallen haar op bij het bestuderen van het briefje:

* gestandaardiseerd weeksysteem
* heel erg zuinig met papier, er staan voor wel 17x boodschappen op
* appels altijd per 6, at dus veel appels, geen ander fruit
* in het weekend nasi
* potgroente altijd van Hak: r.k. is rode kool, r.b. is rode bieten
* at veel yoghurt en vla

Een mooi briefje van een bijzondere schoonvader.
In mijn analyse:

+ geen man van veel woorden, maar als hij sprak kwam alles er in één adem uit
+ iemand die echt op zijn strepen kon gaan staan als het moest
+ hij kon resoluut ergens een streep onder zetten, als hij er klaar mee was
+ Jaap droomde graag, maar niet van geld
+ veel geld had hij niet te besteden, maar hij maakte er altijd het beste van
+ soms kon hij wel de schijn ophouden en maakte het mooier dan het was
+ hij was een trotse man en trouw bovendien, op hem kon je bouwen

Wat valt jullie op bij dit briefje?



20170715

Plakboeken vol briefjes

Mieke Elgersma (46) uit Leeuwarden is een vaste inzender van boodschappenbriefjes. Eerder verschenen er al twee verhalen op deze site (zie hier en hier). Mieke verzamelt de lijstjes sinds een aantal jaar en bewaart de meeste in een plakboek. Tijdens de laatste opruimbui besloot ze de boeken te doneren aan de Volkskrant-rubriek Boodschappenbriefjes. Tijd voor een kort interview met een boodschappenbriefjesverzamelaar.

Wat een hoop briefjes in de boeken. Werk je soms in een supermarkt?
Nee, ik werk in een bioscoop. Daar vind je wel rommel maar geen briefjes. Ik vind de briefjes tijdens het boodschappen doen. In Leeuwarden heb je verschillende supermarkten. Een Albert Heijn, Lidl, Aldi, Jumbo en Poiesz. Ik kom zelf meestal bij de laatste twee. Poiesz is een traditionele Friese supermarkt en vooral ingesteld op gezinnen. Bij ‘mijn’ Jumbo is het vaak smoordruk, buiten de buurtbewoners komen er ook veel studenten, scholieren, zwervers en verslaafden.

Hoe kwam je erbij om de briefjes mee te nemen en te bewaren?
Op zaterdag kocht ik soms de Volkskrant en zag dan de rubriek in het magazine. Mijn moeder had een briefje gevonden en gaf dat aan me. Vanaf dat moment zag ik ze zelf ook en besloot ze te gaan verzamelen. Ook collega’s gaven ze vervolgens aan mij. Mijn eigen lijstjes gooi ik altijd weg, dus die vindt niemand. Hahaha. Ik denk dat ik er in een jaar of drie een kleine honderd heb verzameld.
Wat vind je zo leuk aan de briefjes?
Vaak vind ik de spelling heel vermakelijk. Je kunt ook vaak zien dat iemand de indeling van de supermarkt volgt. Of mensen schrijven er persoonlijke boodschappen op, als opdracht voor een ander. Ook waar het op gemaakt is, vind ik leuk. Dat kan variëren van een stukje agenda en envelop met adres tot een hip kladblokje of een memoblaadje met André van Duin erop.

Ik vind de boodschappenbriefjes ook leuk omdat ik ongeveer eens per maand vanwege een flyeractie voor de lokale voedselbank in supermarkten kom. We staan dan bij de poortjes en de winkelmandjes van de supermarkt met, jawel, een boodschappenlijstje. Mensen weten dan wat ze zouden kunnen meenemen. Na de kassa volgt een kraam waar ze de boodschappen kunnen inleveren. De standaardlijstjes vissen we uit de karren en mandjes voor hergebruik en daar liggen ook reguliere boodschappenlijstjes van mensen. Die bewaar ik dan weer voor mezelf.

Heb je het idee dat het iets zegt over de makers van het briefje?
Je kent de mensen niet, maar leert ze toch een beetje kennen door de briefjes. Ik probeer vaak in te schatten of het om een ouder of jonger iemand gaat. Soms herken je het handschrift van een eerder briefje, die herkenning is leuk. Favoriet zijn toch wel de briefjes met een hilarische spelling, waarschijnlijk van mensen die Nederlands niet als eerste taal hadden, of met lage opleiding? Zelf schrijf ik ook typische dingen op, zoals apoesap. Mijn neefje, inmiddels is hij dertig, zei dat vroeger altijd omdat appelsap te moeilijk was. Dat heb ik overgenomen.

Hoe zien jouw eigen briefjes eruit?
Mijn briefjes zijn heel verschillend. Meestal hangt er een lijstje op de koelkast waar ik geregeld dingen op schrijf. Of ik maak een kladbriefje als ik achter de computer zit. Meestal maak ik per winkel een briefje. Dingen voor de Action schrijf ik meestal niet op. Daar haal je toch altijd meer dan je van tevoren had bedacht. Heb je vuilniszakken nodig, dan kom je terug met pennen en tien andere dingen. Soms staan er vreemde boodschappen op omdat Lidl speciale aanbiedingsweken heeft met spullen uit allerlei landen. Zo heb ik Chinees en Grieks bier al eens geprobeerd. Nu zijn het de Slavische weken met Roemeens bier. Dat wil ik wel eens proberen.

Waarom heb je je verzameling briefjes weggeven?
Ik had een opruimbui en was begonnen met alle boeken opruimen. Het staat er maar, wat moet je ermee? Ik wilde het niet wegdoen, daarom heb ik het opgestuurd. Je kunt alles wel bewaren. Ik heb nu alleen kleine verzamelingen, zoals actiefiguurtjes uit de SF tv-serie Doctor Who. Vroeger had ik een hele vitrinekast vol vakantiesouveniers, vooral van andere mensen. Ik gooi spullen zelden weg, maar geef het aan een goed doel, kringloopwinkel of weggeefboekenkast.

Blijf je ze wel verzamelen?
Jawel, in een envelopje. Ik ga ze niet meer inplakken. Of het moet een hele mooie zijn.

20170630

Promotie: het ware verhaal

Stan van Pelt was zijn cv aan het updaten en zocht daarvoor een link naar zijn proefschrift uit 2009, dat online te vinden moest zijn in de universiteitsbibliotheek. Toen hij de titel intikte kwam hij echter niet bij zijn proefschrift, maar wel bij dit boodschappenbriefje. Hij wist niet wat hij zag.

Als analyse bij het briefje staat:
Het moet een behoorlijk saaie promotie zijn geweest, over Dynamic neural representations of human visuomotor space. Dat klinkt ook erg ingewikkeld, maar het gaat er simpelweg om 'welke coördinaten onze hersenen uitkiezen om de positie van een voorwerp ten opzichte van ons lichaam uit te drukken op de mentale kaart'. Stans oma wilde er per se bij zijn. Haar kleinzoon krijgt een belangrijke titel van de universiteit, vertelde ze trots tegen de vrouwen van de borduurclub. Maar ze kon de verdediging van zijn proefschrift niet volgen- precies zoals Stan had voorspeld. Heel onopvallend, zodat niemand het door had, krabbelde ze haar boodschappen achterop de uitnodiging. Ze zou een lekkere taart voor hem bakken. Met een pakje appelsap of diksap, mag hij kiezen. Net zoals vroeger, toen hij nog klein was. En zij nog niet incontinent.


Via Twitter zocht hij contact. “Ik vond het echt hilarisch, een bijzonder neveneffect van de boekenleggers bij mij promotie. Daar waren er veel meer van dan proefschriften, ik denk wel honderd meer dan de 250 boeken. Veel raak je er wel kwijt, maar we hebben de boekenleggers ook nog twee, drie jaar als boodschappenbriefje gebruikt. Daar zijn ze heel praktisch voor.”


Het was dan ook niet zijn oma die het briefje schreef tijdens de promotie, maar zijn vrouw Inge. “Dat was dus niet tijdens de promotie, maar veel later in 2011. Ik denk dat we een feestje hadden, met appeltaart. Koffiemelk drinken we zelf niet, dus waarschijnlijk kochten we dat voor het bezoek.”

Luiers
Ook de luiers waren niet bestemd voor een incontinente oma, maar voor hun jongste dochter, toen ongeveer een jaar oud. “Inmiddels is mijn oma overleden, maar ze was wel bij mijn promotie. Het maakte wel indruk op haar, die hele poppenkast op de universiteit.”

Na zijn promotie deed Stan vervolgonderzoek. Eerst aan de Radboud Universiteit, daarna twee jaar in Frankfurt. “Ik ben daarna teruggekomen en ben me sinds april aan het heroriënteren op werk, vandaar dat ik mijn cv aan het bijwerken was.”

Lichtknopje
Volgens Stan klopt de omschrijving van zijn promotieonderzoek in de briefjesanalyse behoorlijk goed. “Ik heb destijds onderzocht hoe hersenen onthouden waar de dingen om je heen zijn gebleven. Hoe je ’s nachts het lichtknopje in het donker kunt vinden, welke referenties je hersenen dan gebruiken. Het blijkt dat je daarvoor vooral je kijkrichting gebruikt.”

De afgelopen jaren onderzocht Stan vooral hoe hersenactiviteit samenhangt met allerlei hersenfuncties, zoals waarneming en beweging. “Ik heb gekeken naar individuele verschillen bij mensen. Bij eeneiige tweelingen zie je dezelfde hersenactiviteit bij eenzelfde plaatje, maar bij twee-eiige tweelingen is dat verschillend. Een hersenplaatje is dan net een vingerafdruk.”


Supermarktreclame
Het kunstwerk op de boekenlegger is trouwens een beeldcitaat van een muurschildering op de voorkant van zijn proefschrift. “Gemaakt door een vriend van mij, Jasper van der Graaf. Die boekenlegger is daarmee dus ook een soort supermarktreclame voor zijn werk geworden, hahaha.”

Met de boekenlegger als boodschappenbriefje lieten Stan en Inge in ieder geval een indruk achter van hun leven op dat moment in 2011. En die vind je dan zomaar zes jaar later terug, in 2017. Mooi hoe dat gaat. <3

Tekst: Tefke van Dijk | Foto's promotie: Martijn Dorenbosch

20170115

#meerdanleuk: Friese Eritreeër


Beste Tefke,
Bijgaand briefje vond ik bij de Aldi in St. Annaparochie. Het schrift lijkt wel Cyrillisch, wat opvalt zijn de forse hoeveelheden. Weet niet of het interessant genoeg is voor publicatie, maar ik wilde het je niet onthouden als fan van je rubriek,
Mei freonlike groetnis


Leuk, een uitdaging!

Navraag leert al snel het geen Cyrillisch is. Georgisch ook niet, maar wat dan wel? Armeens misschien? Een eigen geheimtaaltje? Of gewoon een heel raar handschrift?

Tijd voor Twitter.

Nu is het een uitdaging voor vele mensen. Een greep uit de reacties: 
  1. Amhaars (አማርኛ, Ethiopië)
  2. Steno
  3. Koreaans (fonetisch)
  4. Chinees
  5. Tigrinya: (ትግርኛ ፊደል, Eritrea)
Tigrinya ligt op een bepaald moment het meest voor de hand en mensen storten zich op de vertaling. De een heeft een Eritrese vriend, bij een ander komt een buurjongen uit Eritrea (de vader helpt de jongen met zijn Nederlandse huiswerk). Het lijstje komt ook terecht in de Facebookgroep New Neighbours Utrecht.

Zie hier het resultaat:

Vertaling van de Eritrese vriend.



Vertaling van de buurjongen uit Eritrea.

Vertaling in de Facebookgroep.

Nummer 9 (peper) is naar alle waarschijnlijkheid Berbere, een specerij in de Ethiopische en Eritrese keuken. Waarschijnlijk een ingrediënt dat in het buitenland net zo lastig is uit te leggen als speculaaskruiden.

Wauw. Nu weten we dus (a) welke taal het is en (b) wat er staat. Leuk. Of is het meer dan leuk?

De grote winst is wat mij betreft dat zoveel mensen bezig zijn geweest met het uitzoeken welke taal dit is. Dat mensen uit Eritrea zijn benaderd met een gevonden briefje in hun moedertaal. En dat mensen met elkaar het gesprek zijn aangegaan over zoiets eenvoudigs als boodschappen (doen).

En dat allemaal omdat een Eritreeër in Friesland zijn briefje heeft achtergelaten in de Aldi van St. Annaparochie. Dat vind ik #meerdanleuk.

20161116

Briefje voor 100 daklozen


Iedereen een dak boven het hoofd was de mooie gedachte in de briefjesanalyse van 12 november jl. Helaas wel weinig realistisch, in ons land zijn honderden daklozen. Hoe ziet een boodschappenbriefje voor 100 daklozen er dan uit?

Gelukkig was daar de mail van Mariet Herlé, actief bij het straatpastoraat in Den Haag:
Geachte redactie,
Hier is een boodschappenbriefje zoals ik die maak als ik kook voor 100 daklozen. Elke week kookt een andere groep, vaak expats, een verse driegangenmaaltijd voor ca. 170 euro. Omdat ik slecht kan rekenen, begin ik thuis, in Excel, de lijst te maken. Boodschappen bij goedkope winkels kan ik dan alvast invullen. Op de markt schrijf ik bij weer en wind de prijzen erbij. Het toetje, een apple crumble,  kwam dit keer van Carolyn Wiersum, Engelse expat, medeauteur van ons kookboek Cooking for Crowds.
Zo ziet een boodschappenbriefje voor 100 daklozen er dus uit:


En zo ziet het boodschappen doen er vervolgens uit:

Shopping assistant Anouschka op de markt.
Anouschka en Raquel laden de auto uit.

Hartverwarmend, zo'n actie.

Meer weten? Check Cooking for Crowds.
Benieuwd naar het kookboek? Help hier met de crowdfunding.